Kompendium wiedzy – Lordoza pogłębiona

Dziś – na wniosek jednej z naszych czytelniczek – skupimy się na problemie lordozy pogłębionej. Mamy nadzieję, że poniższy artykuł odpowie na nurtujące Was pytania i pomoże obrać odpowiednią drogę przeciwdziałania przykrym konsekwencjom schorzenia.

Jednocześnie przypominamy, że ostatnie słowo w kwestii leczenia czy choćby ćwiczeń powinno zawsze należeć do lekarza ortopedy lub rehabilitanta! Każdy przypadek powinien być traktowany indywidualnie.

 

Lordoza – etymologii słowa ?lordoza? należy doszukiwać się w języku greckim, a ściślej rzecz ujmując, w przymiotniku: lordos, oznaczającym dosłownie: zgięty. Termin ten odnosi się do kręgosłupa, określając jego naturalną krzywiznę. Lordoza jest zatem naturalnym zgięciem kręgosłupa ku przodowi w płaszczyźnie strzałkowej. Kręgosłup dorosłego człowieka powinien tworzyć trzy krzywizny: lordozę szyjną, kyfozę piersiową oraz lordozę lędźwiową. Dzięki tym trzem, wspólnym krzywiznom kręgosłupa, człowiek może utrzymywać prawidłową postawę ciała oraz znosić duże obciążenia. Krzywizny kręgosłupa powstają w wyniku działania sił grawitacji na ciało ludzkie. Zaczęły zatem powstawać wraz z przyjmowaniem przez człowieka pozycji pionowej. Prawidłowa lordoza szyjna powinna mieć kąt od 20 do 40 stopni, a kąt lordozy lędźwiowej powinien wynosić od 30 do 50 stopni. Lordoza oznacza zatem stan normalny, pod warunkiem, że wygięcie kręgosłupa w którymś z odcinków nie jest ani zbyt duże, ani też zbyt małe. W momencie, kiedy kąt lordozy szyjnej, bądź lędźwiowej jest mniejszy, mowa o spłyceniu lub zniesieniu lordozy, a gdy jest on większy, mamy do czynienia z nasileniem lordozy. Są to zaburzenia patologiczne, wywołujące poważne konsekwencje, zarówno dla właściwej postawy ciała, jak i dla sprawności aparatu ruchu.

Lordoza pogłębiona (inaczej plecy wklęsłe) to wada kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku przodowi w dole pleców (cz. lędźwiowa). Nieleczona lordoza może nie tylko się pogłębić i zaburzyć proporcje sylwetki, lecz także dać poważne powikłania, np. przewlekłe bóle pleców czy artretyzm.

Lordoza – przyczyny

Lordoza może być wynikiem utrzymywania nieprawidłowej postawy ciała i/lub braku ruchu, otyłości, a także wadą wrodzoną. Ponadto może być też następstwem:

  • innej wady kręgosłupa – kifozy pogłębionej (nadmiernego wygięcia na zewnątrz w środkowej części pleców);
  • urazów (np. zwichnięcia biodra);
  • niektórych schorzeń, takich jak: krzywica, osteoporoza, dystrofia mięśniowa (czyli zanik mięśni), zapalenie krążków międzykręgowych (tzw. dysków), choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa i rwa kulszowa, achondroplazja (choroba prowadząca do karłowatości), kręgozmyk (przemieszczenie się kręgów względem siebie – wyższy kręg ulega podwichnięciu do przodu względem niższego). Lordoza może być nawet powikłaniem gruźlicy.

Lordoza – objawy

Człowiek z lordozą wygląda jakby się nadmiernie prostował. Między jego pośladkami a środkową częścią kręgosłupa tworzy się charakterystyczna litera C. Wówczas (patrząc na chorego z boku) widać, że:

  • plecy są wklęsłe;
  • brzuch jest wypięty;
  • pośladki są bardziej uwypuklone niż normalnie;

Ponadto mogą się pojawić dolegliwości bólowe w dolnym odcinku pleców ze względu na nadmierne jego obciążenie, kurcze mięśniowe, mrowienie lub drętwienie kończyn dolnych oraz zaburzenia oddawania moczu i stolca.
Lordoza ? powikłania

Nieleczona lordoza może doprowadzić do wielu powikłań w późniejszym czasie, takim jak artretyzm, przewlekły ból pleców, zaburzenia w obrębie obręczy biodrowej, kończyn dolnych czy narządów wewnętrznych.

Lordoza – diagnoza

Aby zdiagnozować lordozę, wystarczy położyć się na plecach na twardej powierzchni, a następnie wsunąć dłoń pod dolny odcinek kręgosłupa, nad pośladkami. Prawidłowo przestrzeń pod dolną częścią pleców powinna być niewiele większa od wsuniętej dłoni. Jeśli jednak jest ona większa, wskazuje to na lordozę patologiczną.

W zdiagnozowaniu lordozy pomocne są badania obrazowe – RTG kręgosłupa.

Lordoza – leczenie

Nie każda postać lordozy wymaga specjalistycznego leczenia. Jeśli nadmierne wygięcie kręgosłupa znika dzięki zmianie pozycji ciała – gdy dziecko pochyla się do przodu – nie wymaga ono leczenia. Pomocne mogą być jedynie odpowiednie ćwiczenia, które zapobiegną pogłębianiu się wady.

Jeśli jednak wygięcie kręgosłupa nie ulega zmianie przy skłonie do przodu albo pojawiają się ból, skurcze mięśni, mrowienie lub drętwienie czy problemy z oddawaniem moczu lub kału, należy udać się do lekarza.

Leczenie lordozy zależy od stopnia wygięcia i obecności innych objawów. Na szczęście bardzo niewiele przypadków lordozy wymaga specjalistycznego leczenia. Zwykle podstawą terapii jest gimnastyka korekcyjna, której celem jest spłaszczenie lordozy. Lekarz może także zlecić leki (w celu zmniejszenia bólu) i  fizykoterapię (w celu wzmocnienia mięśni tułowia). W niektórych przypadkach konieczne może się okazać noszenie gorsetu ortopedycznego, który naciskając na kręgosłup, wymusza jego właściwe ustawienie. W bardzo zaawansowanych przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne.

Bardzo pomocne są joga, masaże oraz pływanie. U osób otyłych wskazanie jest zrzucenie wagi.

Lordoza – jakich pozycji unikać?

Osoby zmagające się z lordozą powinny unikać pozycji, takich jak: kołyski, mostki, stanie na rękach, przerzuty bokiem, skłony w tył. Niewskazana jest także gimnastyka artystyczna, akrobatyka. Ponadto nie należy dźwigać ciężkich przedmiotów, by nie przeciążać kręgosłupa.

 

LORDOZA POGŁĘBIONA – PRZYKŁADOWE ĆWICZENIA

Ćwiczenie nr 1

Połóż się na plecach. Ugnij prawą nogę w kolanie i podciągnij ją do klatki piersiowej, przytrzymując kolano rękami. Druga noga pozostaje wyprostowana. Następnie przyciągaj rękami kolano nogi ugiętej do klatki piersiowej i jednocześnie przyciskaj nogę wyprostowaną do podłogi. Powtórz ćwiczenie 10 razy i powtórz na drugiej nodze.

Ćwiczenie nr 2

Wykonaj klęk podparty. Następnie usiądź na piętach i jednocześnie wysuń ręce do przodu (tzw. skłon japoński). Powtórz ćwiczenie 10 razy.

Ćwiczenie nr 3

Tzw. koci grzbiet. Wykonuj klęk podparty (na czworaka). Dłonie rozstaw na szerokość ramion, a kolana i stopy na szerokość bioder. Następnie wykonaj wydech i wypchnij kręgosłup delikatnie w górę, jednocześnie przesuwając miednicę ku przodowi i zadzierając głowę w stronę mostka. Wykonaj wdech i powróć do pozycji wyjściowej.

Źródło: http://www.poradnikzdrowie.pl, www.lordoza.pl
Foto: rehmedis.pl

 

Brak komentarzy

Komentuj

Komentarz